Naar het Zuiden van Peru: Arequipa en Cañon del Colca

Als ik dacht dat ik al slecht was in plannen in België, dan is het hier nog eens een duizend keer erger. Ik heb het idee van reizen (of reisjes) op voorhand te plannen al lang opgegeven. Dat is hoe ik mij met de zus van een van mijn beste Duitse vriendinnen hier – ja, met de echte zus die uit Duitsland kwam – mij opeens in de bus vond naar Arequipa vond. Dit is maar liefst een busritje van 18 uur. Ik wou reizen, zij wou reizen… en de volgende dag waren we al onder weg, wat vrij grappig is aangezien we elkaar niet eens kenden tot een dag ervoor. 

We sloegen onze Lonely Planet open (de bijbel voor alle reizigers) om te kijken wat we graag zouden willen doen in Arequipa. We vertrokken met het idee dat we niet de Cañon del Colca wouden beklimmen. Hiervoor hadden we twee redenen: het is zeer toeristisch en we hadden al wat horror verhalen gehoord. Natuurlijk, zoals ik al in het begin van deze post zei, doe ik niet meer aan plannen.. en zij ook niet blijkbaar. Na toegekomen te zijn in Arequipa, en een “dutje” van een paar uur te doen om de hoofdpijn door het hoogteverschil te verlichten, gingen we opzoek naar iets dat we zouden kunnen doen voor de komende twee dagen. 

We gingen binnen in slechts twee tour operatoren, die beiden zeiden dat het enigste goedkope wat je kan doen in twee dagen de “2 day Cañon del Colca trek” is. Het was genoeg om ons over te halen om dan toch de tweede diepste vallei in Peru te beklimmen, ook al waren we dat totaal niet van plan. Dat is hoe we ons de volgende ochtend om 3u ’s ochtends in een minibusje op weg naar de vallei vonden, met genoeg chocolade, snacks en bijna 6 liter water om de twee dagen te overleven. Onze groep was een mengeling van Duitsers (soms heb ik het gevoel dat er meer Duitsers buiten Duitsland zijn dan erin), Australiërs, Britten en Zwitsers.

NVBE1480.jpg
Begin van de wandeling.

De wandeling begon bovenaan de vallei en van daaruit gingen we een aantal uur puur naar beneden, wat de knietjes toch niet veel deugd deed. En dit is nogal licht uitgedrukt, want mijn knieën waren aan het schreeuwen toen ik beneden kwam. Daar was een rustpunt waar je water kon kopen voor 5 soles (normaal is het 1 of 2 soles)… met goede reden hadden we dus een extreem aantal liters water meegenomen. Dan begon het volgende deel, wat meer naar omhoog klimmen was. Ik begon vol goede moed, snel de groep volgend, wanneer ik na vijf minuten al niet meer kon ademen (mijn lichaam was niet echt aangepast aan de hoogte, komende van een kuststad zoals Lima). Voor de rest van de tocht zou het dan toch wel wat rustiger gaan zijn – maar toch nog steeds happend naar adem.

img_9058.jpg
Lomo Saltado met alpaca vlees.

Toen we aankwamen bij het middageten was ik zo blij dat we eindelijk wat konden rusten.. en Alpaca vlees konden eten! Ze serveerden ons een Lomo Saltado die echt wel welkom was na een aantal uur op en neer klimmen. Jammer genoeg was ik redelijk ziek van de hoogte, dus kon ik niet veel binnen krijgen en het maakte ook de twee dagen wandelen nog moeilijker dan dat ze al waren voor mij. Na het middageten was het nog een tweetal uren wandelen naar de bodem van de vallei, waar onze hut was (met zwembad!) om te overnachten. Dus wanneer we toekwamen hebben we natuurlijk wat gezwommen en gegeten en zijn we daarna direct het bedje ingesprongen.

bleven.

Dan was het tijd voor het volgende deel.. een aantal uur enkel naar boven klimmen om aan de top van de vallei ontbijt te eten. Als het niet was voor de snacks die ik meehad, en de 50 jaar oude Australische man die in de helft van de weg mijn rugzak begon te dragen, zou ik het nooit hebben gehaald. Het hielp ook dat eens we er bijna waren, mensen riepen: “Er is koffie en cake!!”. Die cake was meegebracht door de Britten en hadden ze net in de vuilbak gegooid, ook al was er nog over. Met vol wanhoop heb ik ze uit de vuilbak genomen (de cake was nog in een doosje – geen zorgen) en opgegeten. No shame. Na ontbijt kwam er niet meer veel beklimmen aan te pas, en gingen we met de bus naar alle bezienswaardigheden. De zus van mijn vriendin was hierin teleurgesteld, want zij had meer wandelen verwacht. Ik in tegenzin.. was nog nooit zo opgelucht geweest. 

IMG_9084
De kerstsfeer in Arequipa.

Eens terug aangekomen in Arequipa, hebben we nog wat rondgewandeld (of eerder rondgelopen, want we hadden niet veel tijd meer tot onze bus) en een paar uur later waren we beiden al terug onderweg naar onze bestemmingen. Ik naar Lima, en zij naar la Paz in Bolivië. Veel van Arequipa hebben we dus niet echt gezien, maar hopelijk keer ik nog eens terug in dit jaar. (En wat de Freya die deze blogpost in December schreef  niet wist, is dat ze nog eens zou terugkeren in Februari.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s